• Facebook
  • Twitter
  • Instagram

© 2023 by The Art of Food. Proudly created with Wix.com

Search

Wondo Genet

Updated: Apr 12, 2019

(Creating the openings of an energetic catapult, deel 5)

28:12:2018


(De eerste vier delen van deze reis vind je ook op deze blog: Debre Zeyit, hotsprings Awash, Awash Ethiopia, Waterfalls in Awash)


Om zes uur in de ochtend worden we wakker gebeld. De driver die ons tot de Awash falls had gebracht, wil onderhandelen over de prijs. We hadden besloten vandaag naar de tweede spot te reizen en daarvoor hadden we gisteren nog een berichtje op de driv zijn antwoordapparaat achter gelaten. In het park rijdt er natuurlijk geen openbaar vervoer. We verwachten dus een zoeken naar een start. Echter in de vroege ochtenduren blijken we al snel omringd te zijn door mensen met allemaal hun idee hoe we uit dit wildpark raken. Prijzen swingen de pan uit. Uiteindelijk opteren we om simpelweg mee te rijden met de parkwachter die in een nabijgelegen dorp moet zijn waar we mogelijks bussen zullen vinden. Low budget is mijn doel. Ik wil Ayenew zo ver mogelijk op deze reis meenemen. Wat we echter niet konden vermoeden die ochtend, is de hoeveelheid bussen die we zouden nemen. Ik raak werkelijk de tel kwijt. Het is een groot feest (St.Gabriël) in Ethiopië en de straten zijn druk druk. Net als de hoeveelheid mensen in de bussen.


Als we uiteindelijk weer een overstap maken, belanden we in een level 1 bus (ver uit het meest oncomfortabele transportmiddel in Ethiopia) op één van de achterste banken. De begeleider van de bus propt steeds meer mensen in de bus en het gemorrel onder de reizigers stijgt in volume. Schelden, duwen en trekken passeren het oog en Ayenew fluistert ' dit zit niet goed' maar we kunnen er niet meer uit. We lijken wel in een soort drukpers te zitten.Ik sluit mijn ogen en vraag bescherming aan. Waar plaats is voor vier moeten er 7 zitten en het onvermijdelijke blijft niet uit. Plots staat er een jongeman trillend op en barst in een niet te controleren verdriet. In al dat duwen en trekken en persen is zijn geld gestolen. Zijn emoties zijn zo intens (hij had een examen af te leggen en daarbij eerst deze bus te nemen) dat de ganse inhoud van de bus tot stilstand komt. Iedereen zit beduusd te kijken. Ayenew fluistert of ik deze man wil helpen zijn bestemming te bereiken. En zo start er een startbod tot samen leggen voor een ticket. Briefjes van 5 en 10 birr worden gecollecteerd en iedereen moedigt de man aan om de trip met ons verder te zetten. De onrust in de bus keert hiermee enigszins maar het zal steeds meer duidelijk worden hoe snel emoties hier alle kanten opdraaien. De busbegeleider blijft doordraven en het verbaast me dan ook niet dat we uiteindelijk door politie stopgezet worden. We worden verzocht allemaal uit te stappen. We reizen met te veel mensen. Politie bepaalt wie er weer op mag. Ik word met Ayenew toegelaten en we zetten ons weer op onze plek. De sfeer in de bus is heel pikant.Niet voor lang en de bus wordt weer tot stilstand gebracht. Opnieuw politie. Deze keer in een andere gekleurde uniform. Opnieuw allemaal van de bus. We wachten een uur zonder te weten wat er nu werkelijk gaande is. Er wordt druk gespeculeerd. De gemoederen rond de bus laaien zo op terwijl Ayenew en ik koortsachtig zoeken naar andere vervoermiddelen; Het strandt op niets uit. Als er een gevecht dreigt uit te breken aan de bus, nemen we onze rugzak en lopen zo snel mogelijk weg van de bus. Ik besef dat deze emotionele jojo omwille van hogere machten een probleem van deze streek bloot legt. 'Alleen als je er werkelijk in gaat staan zoals Ethiopiërs, zal je je taak begrijpen' krijg ik te horen.


Een diepe denkrimpel loopt over het voorhoofd van Ayenew als we langs de weg sjokken op het warmste moment van de dag. Voor hem zijn we niet uit de gevarenzone en we zitten reeds midden op de dag, ver weg van enige bushalte. Ik loop achter hem aan, en in plaats van in paniek te gaan, ga ik stilletjes in afstemming en vraag wat ik hier en nu kan doen. Ineens draai ik me om en steek ik mijn duim uit. Het is een wat gekke beweging hier in Ethiopia, hier staan duizenden mensen langs de kant van de weg en hierdoor zijn mensen niet geneigd te stoppen. Ayenew zegt dan ook hoofdschuddend ' They will never stop, you are crazy'. Maar nog voor zijn woorden koud zijn, stopt de eerste auto die ons passeerde enkele honderden meters verderop en wenkt ons. We rennen er naartoe. Nog voor de deur toe is, rijden we al. De dame naast de chauffeur draait zich om en zegt 'You looked so friendly and calm in all danger so we descided to stop'. Ayenew fluistert 'you are a real miracle'. Ik lach en dank in stilte mijn begeleiding. Ze nemen ons 100 km verder naar de volgende stad, doorkruisen zelfs voor ons de halve stad om een betaalbaar pension te vinden. Ayenew heeft een geweldige klik met de driver en dat maakt dat we de volgende dag ook gelijk vervoer hebben naar de tweede waterspot .

Vlak voor we een pension vinden, stapt een vriendin van de vrouw in de auto als een wervelwind. 'Hey I am Tegist and I read your face and I love you,' is het eerste wat ze zegt. Haar ogen zijn op mij gericht. Iedereen in de auto gaat plat van het lachen. Dat is nog eens een zotte intrede! Vijfhonderd meter verder wervelt ze alweer uit de auto.

Doodmoe bereiken we een pension waar we de nacht kunnen doorbrengen. En na een avocadosalade vallen we dan ook als een hazewind in slaap. De volgende ochtend, op weg naar de hotsprings, horen we dat er vijf mensen verwond raakten op de plek waar we waren. Maar tijd om hier lang bij stil te staan is er niet. Tegist springt onze auto weer in samen met een ander meisje. Tegist betekent 'geduld' en dat heeft deze jongedame totaal niet. Ze prepareert haar ontbijt in de auto. Ze scheurt een sandwich vrolijk open en kwakt er ondersteboven een konfituurpot op. We zitten onder de rode spetters. ' I take it easy' zegt ze. Ze is haast kinderlijk ontwapenend hoe ze iets oplost zonder mes. Maar in al haar vurigheid, draait ze zich weer plots om naar mij en zegt ze opnieuw 'I love you. You are very open and I am so happy to meet you. Can I talk with you about a problem ?'Opnieuw voel ik me overdonderd, ik heb immers nog geen woord gezegd. Ze leest mensen dus duidelijk via een andere weg. Maar tijd tot nadenken is er niet.

Ze gaat prompt verder ' Het leven gebeurt nu, niet morgen. Klopt dat?'

'Mmmh'

'Mijn moeder spaart geld voor... ja... voor ooit.... voor later voor mij! Maar ze heeft al drie jaren hetzelfde kleed aan en cijfert zichzelf volledig weg voor me. Waarom gaat ze niet waardig staan in wie ze werkelijk is? Met wat ze werkelijk heeft? Ze verdwijnt in regels en gewoonten die de traditie voorschrijft en waar ik me totaal niet in terug vind. Zij ook niet, maar ze ontkent dit. Ik huil hiervoor heel veel. Hoe kan ik nu gelukkig zijn met haar geld als ze niet werkelijk leeft? Als ze niet van haarzelf houdt? Als ze blijft wachten op een ooit beter leven? Als ze zichzelf blijft beperken? Ik ben nu stiekem van huis weggegaan, al liftend, ik heb geen geld en wou het hare niet, maar ik wou een weekend mijn hart volgen, mezelf ontmoeten'. Het schijnt haar aardig te lukken. En ik lach in mijn vuistje...deze dame heeft ook gelift en is door dezelfde mensen opgepikt. Toeval? Onmogelijk!

Tranen rollen over haar wangen als ze vervolgens fluisterend verder gaat :

'Mensen leven hier niet vanuit hun hart en ik vind geen aansluiting. Maar ik zie dat jij anders bent. Ayenew heeft geluk met jou. Ik heb hem net gezegd dat hij goed voor je moet zorgen'

Ik lach, wat een spraakwaterval met rollende emoties! Wat een open en eerlijke ziel!Ik weet dat ze niet de enige is die hiermee worstelt, en ik bewonder haar voor haar moed om het bespreekbaar te maken. Ze heeft zoveel in petto!

Als ze vraagt wat ik hier in deze streek doe en ze te horen krijgt dat ik mediteer op de plekken die mijn hart aanduiden, vraagt ze of ze mee mag gaan naar de hotsprings.Het is de tweede waterspot en de tweede keer dat er mensen van ter plaatse op mijn pad komen die mee intunen op het lichtwerk. Dat Ayenew constant is verbonden, is al helemaal een zegen.


Wondo Genet lijkt wel een bananen-koffiebos. Heel groen! Maar totaal onverwacht merk ik een commerciele uitwerking van de hotsprings. Een heus buitenzwembad gevuld met het hete water van de hotsprings. Ik moet een twijfel overwinnen om hierin te bewegen, doch was ik me als enige blanke tussen allemaal zwarte vrouwen onder de natuurlijke bronnen douche ( het is zo heet dat ik er amper onder kan blijven staan!). Ze blijken me al snel te aanvaarden en wassen zelfs mijn rug terwijl ik dat van een jong meisje was. Even later neem ik een korte duik in het zwembad. Later zitten we met ons groepje bij de rivier. Tegist wil haar naam leren kennen en gaat naast me zitten als ik me afstem op het water. In een beeld krijg ik te zien hoe bij Tegist en andere Ethiopische vrouwen tranen rollen. Ze lopen niet over de wangen maar in het lichaam. In de rivier zie ik beenderen van een voorhistorisch dier (geraamte van dinosaurus) en de tranen glijden vanuit de lichamen van de vrouwen over deze beenderen in de rivier. Als ik vraag wat er nodig is, zie ik hoe een vrouw met een zwart hoofd en wit gewaad uit het water oprijst. Het witte kleed is onderaan in het water en houdt de stroming in het kleed. Waterwezens dansen rond deze vrouw. En wat er achter dit beeld ligt zijn eieren van voorhistorische grootte. Ik weet, hiervoor ben ik hier!Deze verbinding diende gemaakt te worden...


Ik hoor hoe Tegist nu zachtjes weent. Ayenew verwoordt het als een voortdurend ' in- en outmovement' die ze niet kan beheersen. Gelukkig maar dat dergelijke zielen nog bestaan!, denk ik stilletjes bij mezelf. Ik weet dat dit een bevrijding is van wat in haar huilt. Als ik wat later alleen met Tegist zit,vertelt ze hoe moeilijk het voor haar is om opnieuw zich open te stellen voor een relatie. Ze werd in een vorige relatie bedrogen terwijl ze simpel haar liefde deelde. Ze snapt totaal niet hoe mensen met elkaar omgaan .Herkenning van deze pijn,is wat ons samen brengt... We delen het met water en vragen oerenergie ter hulp.


(Wordt vervolgd)




5 views