• Facebook
  • Twitter
  • Instagram

© 2023 by The Art of Food. Proudly created with Wix.com

Search

my 'google maps'

(english version below)



Soms kan een droom de plaats aanduiden waar je hebt te zijn.


Zo gebeurde in een nacht de voorbije week:


Op weg naar werk. Te voet. Door onontgonnen terrein en langs een waterloop. Tot die éne morgen. Een groot flatgebouw in constructie op dat onontgonnen terrein. Op één nacht. Hoe kan dat nu? Ik trek door en kom bij valavond terug. Lichten branden in de nu reeds vele flatgebouwen. Volwassen planten op de bureaus. Mensen die nog hard aan het werk zijn. Niemand op het 'buiten-goed'... alles communiceert in die torens. Afgeborstelde oorspronkelijkheid is het enige dat ik ontmoet tussen de gebouwen. Naast de gebouwen is een zandberg. Zand dat plaats moest ruimen voor de fundamenten van deze gebouwen.

En helemaal op de top van die kunstberg zie ik een kind uit Guatemala. Vorsend kijkend naar een leerkracht en een kommetje youchurt met geraspte wortel. Correcties met woorden en een priemende vinger striemen uit de vrouw. Tevergeefs.Het kind vat het niet. Kent de taal en gebaren niet.Moet het iets met dat papje? Moet het iets met die leerkracht? Moet het iets met de wereld rondom hem? Hij kijkt me aan. De wereld rondom ons vervaagt net voordat de wekker afloopt.

De hele verdere dag voelt dat kind in mij aanwezig. We kijken samen in een wereld uit zijn oorspronkelijkheid.


Sometimes a dream can show spots where we have to be.

It happened last week...

On the way to my work. On feed.Through unspoiled field and passing along water.

Till...on a morning ... a big flat is under construction on this field. In one night. How is this possible? I go further and twilight let me return.

Lights are glowing into the buildings ( it multiplied). Big green plants on the desks & hardworking people goes up and down. Nobody is outside the buildings. The communication happens into the flats. Originality is brushed 'a-way'.Next the buildings is rising a big mountain of sand. Sand wich had to make place for the new fundaments. On the top of this artificial mountain is sitting a child from Guatemala. Looking alternately at a teacher and a bowl with yaourt and grated carrot. Correcting words and a piercing finger try to teach the child something. With no end... the kid does not understand it. Languages nor gestures. Does he has to do something with the bowl? With the teacher? With this world? He looks at me. Our eyes rest together. The world around us fades just before my alarm goes off.


During the whole day, the child feels present in me; We look together in a world out of his originality. Into our eyes is rest and peace. It is the way back!

18 views