Mijn scheppingsverhaal


Een terugblik (mei-juni 2021) en uitkijken naar Ethiopië...



Jawel, ik ben weer terug uit Ethiopia…met een ongelooflijk tevreden gevoel hoe alles is gelopen!

Ik heb in een huurhuisje van 3m op 3,5m in Arba Minch gezeten en zo mocht ik elke avond oefenen met ‘thuiskomen’. Het klopte helemaal om er te zijn en te wonen. Dat wonen had ik nog nooit mogen ervaren maar het was écht mijn dada!! Een blote kontenpoep van een aap hipte omhoog wanneer ik de deur van huisje opende. Een warme zuiderwind streelde over mijn wangen. OOOOh wat hield ik van de Ethiopische wind die de geluiden van het bos droegen!! Apen die krijsden, wilde zwijnen die knorden, rode/gele/ blauwe of witte vogels die als een spetterende waterval communiceerden, …


De uitstraling van mijn huurhuisje ! Een bezem,pindanootseedling,bloemen,kefir en … een altijd open raam!



Vanuit die plek werden mooie contacten gelegd, afgewisseld met dagen van stilte en innerlijke ruimte. Het Kinderboek Néala werd verspreid. Meditatie en dromen vergezelden me op mijn pad.


Kinderboek in een weeshuis in Hawassa

Zo verbonden zijn met eenvoud en natuur…mmmmh…diep gelukkig werd ik ervan!

Tibebu werd mijn hechte vriend in deze. We kenden elkaar al van een vroegere reis en deelden onze gemeenschappelijke interesse voor natuurlijk leven: We gingen samen om half 6 ‘s ochtends zwemmen in de bron van het bos, het gedrag van dieren observeren of naar een zonsopgang kijken.


Aanwezig zijn


Ik mocht aan mijn huurhuisje grond bewerken en Tibebu hielp me met het zwaardere werk en samen plantten we jonge mango-, appelsien-, moringa-, citroenbomen en kruiden.

Zo kwam het ook ter sprake dat hij land heeft gekregen van zijn vader maar niet goed weet wat er mee te doen. Het was land van de overheid en een jaar geleden afgeleverd aan zijn vader vol met struiken. Zijn vader had het land vervolgens aan Tibebu gegeven en samen hebben ze er de struiken afgehaald en hebben ze er mais opgezet. Hij ging regelmatig naar de gewassen op zijn land kijken en vroeg me om eens mee te kijken en ideeën te spuien. We keken samen naar video’s van permacultuur en voedselbossen en gingen het land observeren.


Tussendoor legde ik ook nog contacten met vele wettelijke instanties om te horen hoe ik grond op mijn naam kon krijgen. Welke gronden waren vrij rond Arba Minch, welk proces moest er worden gevolgd? Ik heb nachten bezig geweest om aan instanties ‘voorstellen’ uit te schrijven. Ik werd steeds doorgestuurd en het leek wel bureaucratie ten top waar ik in was verzeild. Om dan te horen dat ik minimum 150.000 Dollar op mijn rekening moet hebben staan om te kunnen starten…


Maar goed, Ik heb nu helderheid. Een plek op eigen naam had ik los te laten. Ik had alle wegen van ‘gerechtelijke zekerheid’ bewandeld in mijn gevoelen.



En toen zaten we weer eens op het land van Tibebu en zei hij ‘Houd je van deze plek, Krista?’ Tuurlijk hield ik ervan! ‘Als je wil, deel ik mijn land met jou’, vervolgde hij. Ik liet het bezinken. Ik had geen geweldige ervaring achter de rug in Ethiopia met ‘delen’…

We gingen met zijn vader praten. Zijn vader liet nog andere stukken land zien die gepacht konden worden. Maar ik voelde me het beste op het land van Tibebu: Twee aflopende heuvelhellingen en een vallei. En vanop die éne heuvelrug een kilometers ver uitzicht tot aan het meer! Achter één heuvel lag ook nog eens ongerepte wilde natuur. Achter de andere heuvel lagen velden van boeren. Geen huis in de omtrek te zien. De stilte nam me keer op keer mee…


Ik bleef weken invoelen. Had ik weer in vertrouwen te gaan of ging ik iets herhalen? Tibebu begreep mijn angst wel toen hij mijn verhaal uit het verleden hoorde en verzekerde me dat we even goede vrienden blijven als ik ‘nee’ zou zeggen. Ik voelde geen druk van hem uit.

Hij stelde voor om ook met onze gemeenschappelijke Nederlandse en Duitse vrienden in Arba Minch het idee door te nemen. Tibebu is er al vele jaren vriend aan huis en heeft al veel voor hen gewerkt. Het was goed om het met hen te kunnen delen en uit te wisselen. Het idee liet ik nu verder rijpen zonder dat mijn brein steeds de on-off knop inschakelde. Ik ging mee in de flow van het idee…












Durven dromen(en stappen zetten)


Ondertussen gingen we naar de dorpsgemeenschap om te zien of zij dit idee zouden zien zitten. Immers, zonder goedkeuring van hen, moet je al niet verder nadenken. De vader is de bemiddelaar van het gehucht en hij introduceerde me er. Samen lunchten we met werkelijk het hele gehucht samen. Iets wat ze er elke middag doen trouwens. De mannen werken op de velden in de voormiddag, de vrouwen bereiden eten en tegen ‘s middags komt iedereen samen om te lunchen. Alle eten wordt gewoon gedeeld. Het was een heel fijne ervaring en ‘eindelijk’ konden de kinderen mijn haar en huid voelen. Ze kenden de blanke vrouw op de motor ondertussen allemaal al van de vele bezoeken aan het land, maar nu konden ze ook voélen wie ik was! OP het einde van het bezoek kreeg ik de zegen van het dorp. Ik zou ‘goedgekeurd’ worden als medebewoner van hun dorp. Dit ging vlot! Ik had al andere wilde verhalen gehoord van Ethiopiërs die een jaar of 2 jaren hadden opnieuw en opnieuw gaan zitten onder de dorpsboom voor ze een goedkeuring kregen…


Bezoek Murché


Samen met Tibebu keken we vervolgens wat er nodig is om er te kunnen wonen. Mocht er officieel iets op gebouwd worden? Wat was van hen en wat van de buren? Tibebu liep samen met zijn vader enkele dagen naar het districtskantoor om alles zo helder mogelijk te krijgen in deze. Boeren zetten geen scheidingen zoals bij ons en zijn al helemaal niet met papieren bezig. Geen van de boeren daar heeft een papier in handen dat het land van hen is!!! Papieren moeten betaald worden, en dat kunnen ze gewoon niet. Ze nemen de onzekerheid er maar bij dat het mis kan lopen, bouwen hun woonst op het land en beginnen te boeren. Gelukkig begrepen Tibebu en de vader best dat ik toch ‘een tikkeltje’ meer helderheid wilde en Tibebu heeft nu een officieel papier in handen. Hèhè!!














Het land ligt 20 km van het stadje Arba Minch. Op den boerenbuiten dus. Er is een verharde weg die loopt van Arba Minch naar Konso. Vanuit Arba Minch kan je zo 14 km met een bus rijden tot aan het dorpje Sile Sera. Vanaf daar is er nog 6km karrespoor wandelen of rijden met een motor. Op een gegeven moment verlaten we het karrespoor (richting Murché) en gaan we door de velden naar het land. Het land heeft geen echte weg. (Officieel op papier in het districtskantoor wel, maar de boeren hebben die ingezaaid met gewassen gezien er ginder toch geen auto’s zijn en de mensen in de dorpjes zowat het meeste te voet doen). Er is een rivier 700 m van het land. Tot op 500 m van het land lopen irrigatiekanalen. That’s it! Laten we zeggen dat we van nul mogen beginnen. En op een bepaalde manier staat dat me echt wel aan! Ik lag niet te wachten op een verharde weg vol met auto’s. Noch op een kant en klaar concept. Dit past bij mij.


Irrigatie in het gehucht Murché


Wat is er nodig om er überhaupt te kunnen wonen in de toekomst? Ook daar wou ik toch eerst naar kijken voor ik iets besliste…



In den beginne was er water…


Er dient een shelter gebouwd te worden om water in het regenseizoen op te vangen en naar een 10,000l tanker af te leiden. Het kan er drie maanden echt hozen! Dus is het kwestie om dan zoveel mogelijk water te verzamelen. Onder de shelter kan ik een buitenkeuken maken. Slapen kan de eerste jaren nog in mijn tipi. Als ik in dit project stap, zou ik dus geen huurhuisje meer nodig hebben en gestaag keer per keer verder het land kunnen uitbouwen.

We zijn met experts naar het land geweest om te zien of een tank er kan raken. We hebben ter plekke een offerte op laten maken van het kostenplaatje van tank, shelter, mankracht en materiaal. We willen zoveel mogelijk materiaal van ter plaatse gebruiken, net zoals de meeste boeren het ginder doen. Ze denken er nog heel lokaal en dat is nu eens iets dat ik graag over neem van hun cultuur! Ook gaat de vader van Tibebu met de boeren praten om het pad naar het land niet meer in te zaaien. Die tank moet immers naar boven raken zonder gewassen te beschadigen. We willen ook met een motor of fiets makkelijk tot op het land raken.

Daarna is het de bedoeling dat we eetbare of medicinale bomen, struiken en planten gaan aanplanten. Stap per stap gaan we dus investeren in eigen voedselvoorziening.

We hebben nog een kruidenkenner en het onderzoekscentrum voor landbouw bezocht in Arba Minch en onze eerste inwijding gekregen wat er gedijt in wat zij ‘lowland’ noemen. Ook dit kan volgende bezoeken verder geëxploreerd worden.

Een echte hut bouwen is de laatste stap. Eerst zorgen voor natuur(lijk voedsel)

Dat voelde op een bepaalde manier veilig voor mij. En plots besefte ik, ik kan niet echt iets verliezen zoals vorige keer! Investeren in de natuur is nooit verloren. Bomen zijn broodnodig op aarde!!! En dit lijkt me een mooie weg om te groeien naar een plek om wonen. In wezen gaat het er mij niet om dat ik eigen bezit heb (Ik heb dat trouwens altijd een wat vreemde gedachte gevonden dat je de aarde kan bezitten), wel wil ik ruimte geven aan natuur en wil ik daar deel van mogen uitmaken zonder manipulatie.


Arba minch


Dit reisverslag was geheel anders dan mijn andere verslagen. Een energetisch veld is opgebouwd in de voorbije 6 jaren en in dit 7e jaar krijg ik zicht hoe ik er gewoon in aanwezig kan zijn.

Ik ben thuisgekomen op 1 juli. Met corona en een parasiet die door mijn lichaam paradeerde! Ook het lichaam vroeg dus een inlevingstijd van nieuwe energieën.

Maar het gaf me ook een tijd om alles even te laten bezinken. En ja, nu is het helder dat dit scheppingsverhaal een ‘ja’ krijgt en ik er dus voor ga!


Financieel kan ik dit lang niet in 1 keer realiseren maar goddelijke dingen schijnen in 7 dagen(fases) te gebeuren, dus dat zit snor😊.


Graag zou ik eind oktober (regenseizoen) teruggaan om de eerste ‘waterpasjes’ te zetten.

Energie bouwt zich weer op in mijn lichaam en ik kan de voorbereidingen hiervoor nemen!




Wil jij graag met iets helpen?

Dat kan door

1 het delen van tips over watervoorziening (Regenwater opvangen, filteren, grijs water omzetten naar herbruikbaar water, hoe swales of ponds bouwen…) of een boek hieromtrent uit te lenen

2)samen te werken: Heb je een klusje hier in België waar je 3 of 4 handen voor nodig hebt of ligt er bij jou een werkje waar je erg tegen opziet (een zolder, kelder, hoekjes of kasten opruimen, archiveren of sorteren zijn maar kleine voorbeelden van dingen die weinig mensen echt graag doen😊…). Durf de meest gekken dingen vragen en ik kijk of ik je hierbij kan helpen!

3) een boompje te sponseren (1 boom is tussen 1 à 5 euro, afhankelijk van de soort) op BE41744070026010 biccode KREDBEBB


Maar weet… ook nen knuffel of nen babbel zijn meer dan voldoende voor onze verbinding!!!


Ik heb weer een Belgische simcard en je kan me bereiken via het nummer +32484.649.141. Mijn mail is nog steeds jethym@gmail,com



Met liefde mijn ervaring met jou gedeeld!

Knufje,

Krista



12 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven