Zoeken

Dorzé verslag 2




Hoe deed ik dat ook alweer? Een betrouwbare eettent zoeken langs de kant van de weg?


Mijn voeten stretchen zich over de straatstenen. Zoveel eettentjes langs de weg ! En al even zoveel mannen die naar je fluiten en je willen binnen lokken. De vrouwen en kinderen langs de weg doen het net iets prettiger. Ze wuiven uitbundig of ietwat verlegen en geven je een lach die heel je lichaam omhelst.

Er is zoveel nieuws te zien en een stad kan me ook echt overweldigen met zijn aandacht. Ik besluit dat ik gewoon ga wandelen en pas stop als ik 'weet' waar ik kan eten.


Ondertussen is het zien hoe de stad omgeven is door bergen. Zien hoe tuktuks en motorrijders haast het haar van je benen scheren als ze je een rit aanbieden. Zien hoe ontspannen vele gezichten staan. Zien hoe anders de lichaamsbouw is hier in de meest zuidelijk regio van het land (meer ronde gezichten, best ook klein, vooral de oogleden volgen meer de kleur van het oog). Zien hoe leuk stoeierig de haren van de kinderen er bij hangen,... Zien dat ik niet in de open rioleringputten val


En plots weet ik het! Om de hoek van de volgende straat heb ik te zijn!

Ik spring over de open riolering en zet me op een oranje stoel onder een afdak van 4 houten palen met rood zeil erover (dat gelijk gaat flapperen tegen mijn rug). Ik bestel mijn ontbijt in het Amhaars. Teffpannekoek met omelet en tomaat. Geen spicy kruiden erbij. Als drank thee zonder suiker en water uit een fles!

Ze antwoordt in mijn gevoel in 2 talen. Ik heb geen idee waarover ze het heeft. Ik zeg haar 'yikirta, algebagnim' (sorry,ik begrijp het niet) waarop ze schaterlacht. Zij mijn ook niet... dat is duidelijk. Maar ze heeft er pret in en dat stelt me meer dan tevreden.


Ze komt terug met chili door de omelet, met koffie en volgens mijn buurman (die net is toegekomen) met het beste bronwater uit heel Arba Minch (in een plastic kan). Nu is het mijn beurt om te schaterlachen. Ik kan alles terugsturen maar besluit dat niet te doen. Ik pulk de chili uit het ei en drink een halve tas koffie (de bodem ligt vol suiker) Ik stem me af op het water en voel de bron. Het is safe! Ik drink op de '40 bronnen' (=Arba Minch). Een heerlijk ontbijt ondanks mij versnelde harteklop nu🤭


Terug op weg naar Basha pension... een inkomende telefoon. De manager van de Dorzelodges. Hij is onderweg en kan me oppikken als ik wil.


Huh? Ik dacht dat ik zijn leegstaande hutten moest bewaken terwijl hij in Addis werkte??? Mijn taak wordt me steeds onduidelijker. Na wat vragen merk ik dat de man geen prater is aan de telefoon en ik besluit te wachten tot hij komt.


Vier uren zit ik te wachten onder de centrumboom van het pension. Ik bel hem tussendoor nog. Hij pikt niet op...


Om 8 uur lokale tijd (2 uur hier en 1 uur in België) stuift hij op het binnenplein, springt gehaast uit de auto en roept naar me 'Hey, ik ben er, stap maar in'.

' Hey , jij bent Tsehay?', vraag ik .

'Ja' is het korte antwoord.

Ik wil hem een hand geven maar in ruil krijg ik een desinfectantbus naar me toegeschoven. Ik bedank hem vriendelijk en zet mijn masker op als hij me aangeeft dat ik met masker in de auto heb te zitten. Was het hier al zowat vergeten!


Wat een vreemde begroeting als je elkaar nog nooit hebt gezien! Echter ik merk dat hij gehaast is en stap in.

1 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven