Zoeken

Dorzé verslag 1

17 september 2020


Mijn eerste dag weer in het Zuiden van Ethiopië...


De 'noordelijke' geur van de essence van wierook ontbrak bij het landen in het stadje Arba Minch. Minder hars en meer zoetige geuren stroomden als eerste mijn huid binnen.


Tibebu bromde me met zijn tuktuk naar een pensionnetje in de upper-city. Een koeterwals ontsprong. Ik legde hem uit dat ik in een kamertje van 400 birr kan slapen en van hem kreeg ik te horen dat het maar niet start met het regenseizoen. De hele maand juni had het geregend terwijl dat normaal een maand in het droogseizoen is. 'Niets valt te voorspellen', zoemde door me heen, 'voel de uitnodiging om "weer" te zijn!'.


Tibebu stak vrolijk rijdend zijn hoofd uit zijn tuk tuk terwijl zijn mondmasker snel onder de kin verdween. Het was geen Amhaars. Als zijn hoofd weer in de tuk tuk verschijnt, legt hij me uit dat Arba Minch omringd wordt door 4 andere talen. Jeetje waar begin ik aan? 'Kennen mensen hier deze talen dan?, vroeg ik. 'Nee hoor!', lachte hij me toe. 'Hoe communiceer je dan?' , vroeg ik hem. 'Gewoon' was het antwoord. Aha gewoon! Dus een andere toegangsweg dan woorden. Daarvoor mag dus een masker naar beneden??? Goed om weten. Ik hoef het mijne dus niet meer op

Benieuwd keek ik welke weg hij insloeg aan het derde rondpunt dat we passeren. En plots viel de schoonheid van het Amhaarse woord 'megenagne' me binnen. Het woord betekent zowel kruispunt als communicatie als verbinding. Zo mooi hoe ze dat in dat één woord gieten! 'Er zijn vele wegen van waaruit je je kan verbinden als je op een rondpunt (oftewel in je centrum) staat'. Thanks for this reminder, knipoogde ik naar mijn gidsen.


Tibebu stopte onder een enorme boom op het binnenplein van 'Basha'pension. De typische tralies voor ramen en deuren kenmerken zulke pensionnetjes. Ik liet de afscheiding niet binnenkomen maar focuste me op de vrolijk wapperende was op het binnenplein en de kolossale boom in het midden van het binnenplein. Er zijn zitplaatsen onder de boom en vandaar kan je de papayabomen en citrusbomen aanschouwen voor de kamers. Achter het traliewerk ontwaarde zich zelfs een nette kamer met licht en water! De lakens hebben geen doorkijkgaatjes en zijn proper. Yipiee, dat betekende de opkomende nacht geen extra vlooienbeten! Aan de geur in de kamer wist ik dat de vorige gasten geen Tigreanen waren. Ze penetreren steeds de lucht met een zure zweetbotergeur die dagen en dagen een kamer kan bekleden. De geur komt van een haarolie die hun kroezelhaar uitkambaar maakt en die mijn neus maar moeilijk weet te pruimen. De gastvrouw spreekt geen Amhaars maar met wat vingerwerk kon ik haar voor de komende nacht vergoeden.


Ik parkeerde mijn bagage in mijn kamer en plantte mezelf onder de 'centrumboom'. Sloot mijn ogen. Besefte hoe alles stroomde momenteel. Ik at mijn lunch (= nieuwe geuren/geluiden met een diep gevoel van vrede dat zich nestelde tussen mijn oren en doorsijpelde naar mijn maag) onder de boom.


Een telefoon deed me opschrikken. Geertje en DirkJan wonen al een jaar in Arba Minch. Ze zijn van Nederland.Ze nodigden me uit om zelfgebakken bananencake te komen eten.


Het roert mijn kont. Actie!

Ik zei hen eerst boodschappen te doen. Ik kreeg weer een gouden tip op een presenteerblaadje ' Doe het met Tibebu, hij weet de betrouwbare groenten- en fruitkramen en zal je introduceren daar als non- toerist'. Zo gezegd, zo gedaan.


En daar kuierde ik dan met herbruikbare verpakkingsmateriaal over een dagelijkse markt. Vooral mijn eierdoosje had van vrouwenhand tot vrouwenhand te gaan. Het leek wel een mégauitvinding voor deze vrouwen!!

(Is mijn nieuw project eierdozen verzamelen)


' Eieren, aardappelen, wc-papier, olie, lucifers, kool, linzen, bloem, ...' Ik overliep het uitgestalde waar op mijn bed en overpeinsde of ik zo mijn avontuur in de bergen kon aanvatten. Ik liet een takje rozemarijn rusten op mijn kussen...


Het bezoekje bij de jonge Nederlanders gaf me een magnifiek overzicht over de groene stad. Het viel me op dat zoveel mensen nog hun eigen moestuintje hebben met de wonderboom moringa (eetbaar blad) en vele soorten fruitbomen. Het Chamomeer glinsterde zilverkleurig in de verte


Het gaf een gevoel van opluchting te zien dat deze mensen zich niet loskoppelen van het natuurlijke leven. Iets waar ik vaak verontrust over was wanneer ik andere steden van Ethiopië bezocht. Misschien is dit wel de reden dat hier minder gebedeld wordt? De eigen mogelijkheden worden nog aangesproken...


Niet lang daarna werd het donker en stak een sterke wind op. Geertje vertelde me dat ze heel, heel vaak s avonds een watergift ontvangen en overdag een zon hen verwarmt. Het maakt ook de grond erg vruchtbaar. Ik genoot tijdens het gesprek stiekem van het geluid van donder tussen bergen en zag hoe bliksemschichten energie toevoegden aan de aarde.


Als ik later op mijn pension toekwam was er geen stroom. Ik waste me in het donker en slipte tussen de lakens.

Tevreden sliep ik in!


De timmerman hamerde me wakker deze ochtend. Geluid van hout en handleven, gleed naar de achtergrond als ik me afstemde op deze nieuwe dag.

Niet lang... dan dreinden spirituele orthodoxe gezangen uit zijn radio.

Ik wipte uit mijn bed, in mijn kleedje. Een kleedje dat de kruidige geur van de markt had opgenomen.


Een nieuwe dag is gestart!


Ik wens jullie allemaal een zalige 'megenagna'dag!!!

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven